Hier een verhaal dat ik enige jaren geleden tijdens een treinreis beleefde met een meisje genaamd Vera:

Ik woonde enkele jaren geleden in Groningen. Op een zaterdagochtend stapte ik in de trein voor een bezoek aan mijn vrienden in Enschede. Ik kocht eerst mijn kaartje. Het was zeer druk, op het station stond een eindje voor mij een meisje met bruin haar en gekleed in een donkerblauw spijkerjack en donkerblauw spijkerrokje samen met haar ouders. Haar moeder vroeg:
“Is het niet te koud vandaag?”
Waarop het meisje antwoordde:
“Nee, mam, ik heb nog een blousje aan en een t-shirt eronder”.
"En je hebt een rokje aan, kijk uit dat de mensen je broekje niet zien, dat zou beschamend zijn."
"Mam, ik heb nog een panty over mijn broekje aan, dat valt allemaal mee"
Dat begon al goed, ik vond de moeder wel bevoogdend. Maar ik vond het meisje ook aantrekkelijk en het onderwerp waar zij over spraken vroeg om meer.

Ik stapte even later de trein in, met als gevolg dat er bijna geen plaatsen meer vrij waren. Maar gelukkig vond ik nog een vrije plaats. Deel uitmakend van een groepje van vier, je kent ze wel die treinen. Links naast mij zat een oudere man en schuin links tegenover mij een oudere vrouw. Waarschijnlijk een echtpaar. Recht tegenover mij zat dat jonge meisje; zij leek 18 of 19 jaar, misschien 20 maar dan houdt het wel op. Bruin haar, sproeten. Zij zwaaide nog naar haar ouders op het perron.
“Tot vanavond. Doe voorzichtig.”

De trein reed weg en het meisje ging zitten en deed haar spijkrjasje uit. Zij bleek gekleed in een spijkerrokje welke tot halverwege haar bovenbenen reikte. Verder over haar spijkerrokje een zwarte blouse met daaronder een roze t-shirt. Haar benen waren gehuld in een zwarte panty met ruitmotief. Het meisje hield haar benen stijf over elkaar. Dit deed mij weer aan het gesprek met haar ouders van zoeven denken. Ik begon er meteen op te letten of je haar onderbroek kon zien en wat voor kleur onderbroek zij aan had. Gezien de bevoogding van haar moeder leek mij een witte het meest waarschijnlijk, maar ik kreeg niks te zien..

In Assen stapten de oudere mensen uit en kwam er niemand voor hen in de plaats. Ik vroeg aan het meisje:
“Ga jij ook naar Amsterdam?”
“Nee, ik ga naar mijn zus in Enschede. Zij doet daar net haar coschappen. Wij gaan een dagje winkelen en plezier maken.”
“Ah, zij studeert geneeskunde. Jij toevallig ook?”
“Ja, maar ik zit nog maar in mijn eerste jaar.”

Wij bleven doorpraten. Ik kwam er achter dat zij Vera heette en dat zij bijna 19 jaar was en nog niet op kamers in Groningen, maar bij haar ouders thuis. Zo bleven wij gezellig doorpraten. Af en toe bewoog zij haar benen, maar ik kreeg nog steeds niks te zien. Wat een leuk meisje bedacht ik, hier moet meer mee te doen zijn. Jammer dat zij nog zo aan haar ouders vastzit, maar ik heb nog een hele reis voor mij.

In Hoogeveen werd omgeroepen dat er een storing was en deze trein niet verder ging. Maar gelukkig stonden er bussen klaar om ons naar Meppel te brengen, waar we op een andere trein konden. Vera en ik liepen naar de bus en wilden instappen. De chaufeur zei:
"Er is nog maar één plaats, een van jullie twee kan mee."
Vera zei:
"Ga jij anders maar mee, ik neem wel een latere bus, wanneer gaat die?"
De chauffeur zei:
"Over een half uur, maar dan ben je de eerste die mee mag."

Tot hier het eerste deel, hoe zal het verder gaan? Gaat een van ons tweeën nu mee? Of wachtten we samen een half uur? Of? Wat denken jullie? Binnenkort deel 2.